پر رهرو باد مبارزات زنده یاد «دکتر هوشنگ اعظمی لرستانی»

سبزه میدان(سبزه میدو sabza miydou) در شهر خرم آباد(خورمووه) برای بیشتر لرستانی ها به ویژه اهالی شهر خرم آباد نامی آشنا و خاطره انگیز است؛ و این خاطره انگیزی برای آن هایی که هم اینک دهه های ۴ و ۵ و… عمر خود را پشت سر می نهند صد چندان است.

زنده یاد "دکتر هوشنگ اعظمی لرستانی"

زنده یاد «دکتر هوشنگ اعظمی لرستانی»

نام این میدان کوچک با بسیاری از اتفاقات و نام های بزرگ سده اخیر لرستان گره خورده است و در میان این همه، نام پزشکی زبردست و مردم نواز و دل سوز و بخشنده و… بیش از دیگر نام ها می درخشد. پزشکی که دستان اش درمان گر تن فقرا و محرومان و سخن اش آرامش بخش روان هزاران بیمار خسته و رنجور و ناتوان بود. پزشکی که در خیابان کاشانی کنونی، نزدیک ایستگاه خط واحد، خانه داشت و خانه اش مطب اش بود و مطب اش خانه همگان.

پزشکی که همگان او را به مسکین نوازی، هم دردی، هم راهی و هم یاری کردن بیماران اش می شناسند. پزشکی که نه تنها حق ویزیت از مراجعین (غالبا تهی دست) خویش نمی گرفت، بل که هزینه هایی هم چون تهيه دارو، آزمایشات و … و حتی خرج سفر آن هایی که خارج از شهر بودند را نیز از جیب خودش پرداخت می کرد. اما سجایای اخلاقی ستایش برانگیز این راد مرد بزرگ خطه لرستان تنها به خصوصیات مردمی و محروم نوازی او محدود نمی شد. این پزشک مردمی و مبارز نقش تاریخی بزرگ و فراموش نشدنی ای در یکی از سیاه ترین دوره های استبداد در مملکت ما ایفا کرد.

دکتر هوشنگ اعظمی لرستانی، نام این پزشک انسان دوست، بزرگوار، آزاده و مبارز است. مردی که جان در راه مبارزه با ستم و بیدادـ گری های زمانه خویش نهاد. پزشکی که بیشتر به دستگیری و یاری رسانی و خدمات بی چشم داشت اش به مردمان معروف است.

دکتر هوشنگ اعظمی لرستانی، فرزند مرتضی خان اعظمی یکی از بزرگان لرستان در سال ۱۳۱۵ به دوران تبعید پدر و خانواده اش، در شهر مشهد دیده به جهان گشود. دوران کودکی را در زمان رشد و پویایی جریانات سیاسی در فضای ایجاد شده پس از سال ۱۳۲۰ خورشیدی گذراند، و همین باعث آشنایی وی با مسایل سیاسی و اجتماعی شد؛ به گونه ای که در همان عنفوان نوجوانی وارد مبارزات سیاسی گردید. شروع فعالیت های سیاسی دکتر به صورت شرکت در محافل و متینگ های سیاسی، پس از وقایع مرداد سال ۱۳۲۸ بود. مبارزات سیاسی دکتر در سال ۱۳۳۷ و پس از ورودش به دانشکده پزشکی اصفهان با فعالیت های دانشجویی اش در هم آمیخت و در همین دوران بود که دکتر دو بار توسط ساواک دستگیر گردید. فاصله ی ساله ای ۳۹ – ۴۱ که بر اثر مسایل بین المللی و رشد تضادهای درونی رژيم کودتا فضای نسبتا باز سياسی در کشور به وجود آمده بود و اعتراضات و مبارزات مردم شدت يافته بود، فرصت مناسبی برای دکتر بود تا فعالیت ها و مبارزات خود، در قالب جبهه ملی، را در اصفهان به صورت علنی تر پی گیری کند. اما پس از رخدادهای خونین ۱۵ خرداد، ساواک او را دستگیر و زندانی کرد .

یکی از دستاوردهای این دوران اسارت، تحریر جزوه ای به نام «علل فاجعه ۱۵ خرداد » بود. دکتر پس از آزادی از زندان با رفقائی که بعدا به گروه جزنی معروف شدند آشنا شد. وی بعد از آن که دوران تحصیلات عالیه خویش را با رتبه ممتاز از دانشکده پزشکی اصفهان به پایان رساند، برعکس بسیاری که تنها به فکر خود بودند، تنها برای خدمت به هم ولایتی هایش راهی شهر و دیار آباء و اجدادی خویش، خرم آباد گردید و در آن جا هم زمان با دایر نمودن مطبی برای طبابت، فعالیت های سیاسی اش را نيز پيش می برد. دکتر در سال ۱۳۴۸ بار دیگر به وسیله ساواک دستگیر و روانه زندان شد .
این دوران زندان نه تنها نتوانست خللی در عزم جزم شده دکتر برای ادامه مبارزه اش ایجاد کند، بل که او را مصمم تر نمود تا پس از رهایی از زندان اقدام به مبارزه مسلحانه نماید. با رستاخیز سیاهکل و آغاز مبارزه مسلحانه انقلابی و تداوم آن توسط چریک های فدایی خلق فضای مبارزاتی نوینی در جامعه شکل گرفته و گروه ها و محافل متعددی با الهام از چریک ها به مبارزه ای جدی و موثر با رژیم دیکتاتوری شاه می پرداختند. به همین دلیل در سال ۱۳۵۲ و پس از رهایی مجدد از زندان، به همراه دو تن دیگر از همشهریان و همرزمان اش – مجتبی و محمود خرم آبادی -، دست به تهيه مقدماتی برای شروع مبارزه مسلحانه علیه نابرابری و بی عدالتی زد، اما ساواک از این موضوع آگاهی یافت و در پی لو رفتن دو هم رزم اش و کشته شدن مجتبی و متواری گشتن محمود، دکتر بار دیگر تنها شده و مجبور شد تا این بار با کمک همسر فداکارش و با عجله و سرعت بیشتری دست به تهيه تدارکات مبارزه مسلحانه ای که فکرش را در سر می پروراند بپردازد.

دست آخر دکتر در سال ۱۳۵۳ بر اثر اضطرار به وجود آمده و علیرغم نا کافی بودن آذوقه و دیگر ملزومات و مقدمات لازم برای مبارزه مسلحانه، عازم کبیر کوه گردید تا مبارزه اش را به صورت علنی پی گیری نماید. در همین سال ها بود که توانست از طریق تورج اشتری و حسن سعادتی با سازمان چریک های فدایی خلق ایران ارتباط برقرار نماید. پس از مخفی شدن در کوه های لرستان به همراه زنده یاد سیامک اسدیان و محمود خرم آبادی و تنی چند از همرزمان دیگرش با ماموران ساواک درگیر شد.

از آن زمان تا سال ۱۳۵۸ هیچ گونه اطلاعی از سرنوشت وی در دست نبود تا این که در یکی از روزنامه های چاپ شده در آن سال اسامی تعدادی از کشته شدگان در درگیری با ساواک اعلام شد که نام دکتر هوشنگ اعظمی لرستانی هم در میان آن ها بود اما گذشته از این که این بزرگ مرد لر چه نوع گرایشات سیاسی و عقیدتی و چه سرنوشتی داشته، آن چه که مهم است شخصیت و منش مردمی و مبارزاتی اوست. که هم اینک و پس از سالیان سال هنوز هم نام نیک اش ورد زبان هاست.
یکی دیگر از وجوه کمتر شناخته شده این مرد بزرگ، جنبه ادبی و پژوهشی زندگی اوست که در زیر فهرست وار به چند نمونه از کارهای وی می پردازیم :

۱- مجموعه اشعار
۲- چندین داستان کوتاه و نیمه بلند. ( برای نمونه مصاحبه با عزراییل ، غروب دهکده و …)
۳- نوشته ای فلسفی در تحلیل وقایع ۱۵ خرداد با نام «جذام»
۴- نوشته ای تاریخی – پژوهشی درباره  مبارزات مردم آنگولا و نقش استعمارگران پرتغال
۵- رساله ی دکترای وی تحت عنوان » نقش محیط و تربیت در پیش گیری بیماری های جذامی»

 
سروده ای از زنده نام دکتر هوشنگ اعظمی لرستانی:

مکن گریه زمان گریه کردن نیست
مکن شادی که شادی، جز نشان ساده لوحی نیست
تفنگ را در دست بفشار
زمانِ انقلابِ خلقِ محروم است
چه شیرین است تفنگ در دست
سرود بر لب
به سوی آرزو رفتن
کبوترها!
زمانِ سختِ پرواز است
زمین تنگ است و راه آسمان باز است
کبوترها!
زمستان، سخت سنگین است
ببینید کوه ها، دشت ها، باغ ها را
ببینید تیرباران کبوترهای زیبا را
کبوترها!
ز خونِ هر چریکی، لاله ها روییده بر این دشت
به زیر پایتان، دشتی پر از خون است
کبوترها، کبوترها!
وطن قلبش درونِ خون می جوشد
اگر خون هم چنان باشد، وطن هرگز نمی میرد.
کبوترها، بهار آمد
ببینید لاله ها، گل ها، جوی ها را
ببینید اوج گیری کبوترهای زیبا را
نمی دانند کجایند کبوترها، نمی دانند
درون لاله اند؟
در آسمان هایند؟
و شاید ماهی آبند
کبوترها، همه جایند و هیچ جایند
کبوترهای رویین تن، چریک های عزیز من
اگر روزی هوا باران و برفی بود، غذا کم بود!
ز خون خویشتن شرابی سرخ می سازم
پیاله هاش چشم من
بنوشید خون من را لیک
گرچه هدیه ام ناچیز و ارزان است
بدانید! بدانید!
امیدهایم، آرزوهایم، همه چیزم
درون بال های تیزتان
پنهانِ پنهان است.

سال های ۵۱ و ۵۲

این نمایش پرده‌ای نیاز به جاوااسکریپت دارد.

Advertisements

یک دیدگاه برای ”پر رهرو باد مبارزات زنده یاد «دکتر هوشنگ اعظمی لرستانی»

  1. با تشكر از متن جامعي كه درباره دكتر اعظمي نوشته بوديد خوب بود به اين نيز اشاره مي كرديد كه اولين بيمارستاني كه در شهر خرم آباد توسط مردم بپاخاسته اين شهر به نام يك شهيد پرافتخار مزين و نامگذاري شد بيمارستان دكتر اعظمي بود و اولين نام شهيدي هم كه علنا در نظام خميي ضد بشر تغيير كرد همين بيمارستان دكتر اعظمي بود ، براستي كه عظمت او آنقدر بود كه خميني و خميني صفتان در خرم آباد تحمل نام او را حتي بر يك بيمارستان هم نداشتند و آنرا تاب نياوردند . يادش و خاطره اش نه تنها بعنوان يك انقلابي بلكه بعنوان يك انسان به تمام معناي كلمه « انسان » براي هميشه در خطه لرستان باقي است . يادش گرامي باد …

    دوست داشتن

    • با درودهای فراوان
      کاملا حق با شماست و نکته مهمی از قلم افتاده است که شما یادآوری به جایی داشتید.
      در ضمن قابل ذکر است که تغییر نام «بیمارستان دکتر اعظمی» به «بیمارستان شهدای عشایر» توسط رییس جمهوری وقت اکبر هاشمی رفسنجانی در اولین سفرش به لرستان صورت گرفت.

      دوست داشتن

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s